Dagopvang juni 2008

Het is behoorlijk wennen en ik weet ook niet of ik er mee doorga.
De eerste dag vond ik vreselijk ....allemaal mensen die hier zijn en iedereen heeft een ziekte of handicap......en daar hoorde ik plotseling bij.
zeer confronterend...... tranen met tuiten gehuild....monsters waren het voor mij ......bedreigend....onbekend.....paniek....ik hoor hier niet bij.
De tweede dag.......het gebouw wordt al iets vriendelijker.......monsters worden mensen....... waar ik zelfs met enkelen een gesprek aanga......begrip krijg en met de groep ga vissen (ik kijk alleen en geniet van  het buiten zijn.
derde dag , het ophalen is al minder vreemd en het opgewekte begroet worden door mede reizigers voelt warm aan. Voordat ik het weet zijn we alweer op de plaats van bestemming, waar ik ontzettend stijf wordt en ik eerst een 20 minuten op bed ga liggen.
Hierna thee drinken een account aanmaken op de pc nog wat schilder en met iemand een praatje maak....nu mensen zie die ook vechten voor contact met anderen..... een menswaardig bestaan ....niet in de eenzaamheid willen komen...vind ik dat ik een enorme stap vooruit ben gegaan.
het is voor de thuis situatie goed om even bij elkaar weg te zijn ervaar ik.

tot zover groet Trijnie