Hoi ParkinSonners

De jaarlijkse TT is weer voorbij en ook ik was daar,heerlijk dat geluid van
die motoren.
En van al die duizenden mensen samen genieten ieder opeigen manier.
Wanneer ik vrijdagavond zo rond negen uur vertrek van huis samen met mijn
zoon ben ik al stijf dat beloofd dus in ieder geval weer een opzienbarende
aankomst.
In de auto zitten een kleine tent, 2stoelen ,3slaapzakken en een goed
gevulde koeltas en een thermoskan met warme thee en twee mensen die al jaren
naar de TT gaan.

Het weer was niet bepaald zonnig en dat werd ook niet verwacht.
Ook met regen is er TT en valt er genoeg te beleven.
Voor 24 uur 1x per jaar verander ik,houd ik van dingen die ik anders vermijd.
Na een half uurtje rijden komen we aan op onze vaste plek, er is nogal wat
veranderd met de toegangswegen en zoals elk jaar willen we graag zo dicht
mogelijk bij een van de ingangen staan. Zoals elk jaar dezelfde ingang en
dezelfde vraag:"Mag ik doorrijden ,want mijn moeder heeft de Ziekte van
Parkinson en loopt niet zo goed meer.'
We kunnen dan doorrijden tot de kaartverkoop en dan begint de pret.
Na een kaartje gekocht te hebben kunnen we de baan op ,ik loop dan al niet
best ,stijve benen .
De controleur zegt :"Zo ben je er ook weer ik herken je nog van vorig jaar.
Kunnen jullie nagaan hoe stijf ik ben en was want daardoor herkent men mij.
Mijn eigen lijfmerk "Parkinson"
Na ongeveer 100  meter schuifelen pasje voor pasje met de neiging tot balans
verlies naar voren,opgevangen door te steunen op mijn stok, kom ik dan bij de
werkelijke klus naar boven de heuvel op om op het talud te komen.
De bovenste ring is dan al bijna volgebouwd met tenten en partytenten en
andere plastik bouwsels om voor 1 nacht te verblijven en heel wat mensen die
naar me kijken.
Topstress dus want hoe kom ik "gewoon" boven ? Niet dus de spanning neemt toe.
Hoe ontstaat zoiets nu?

Ik weet van te voren dat het komt het is al een vast gegeven.
Ik verzet me er ook niet tegen ,laat het gewoon komen en laat de mensen kijken er komt altijd wel iemand om te helpen en er worden altijd opmerkingen gemaakt.
Wat ik ook nog begrijpen kan want laten we eerlijk zijn het is natuurlijk ook niet iets wat de meeste mensen dagelijks meemaken.
Een groep mannen zat te kijken vanuit hun verblijfplaats en een van de mannen maakte de opmerking: "Die is aan het pieren wippen" en dan denk ik wel
"Stik toch".
Op hetzelfde moment komt er iemand die zegt: "Ben je hulp nodig ,houdt mij
maar vast en dan schiet er nog iemand te hulp die boven zit. Ik laat me dan
maar optillen wordt in een stoel gezet en wanneer ik dan in de stoel hang
zeg ik : Ik heb de ziekte van Parkinson", waarop ik direct de verontschuldiging
hoor "Sorry dat wist ik niet" had ik mijn kop maar gehouden.
Blijkt dat de man die mij als eerste te hulp schoot eerst ook gezegd heeft
vertelde hij : "Zo die schiet ook niet hard op, maar toen dacht daar is iets mis"
Hulp aanbied en dan hoort van Parkinson en schrikt dan want zijn moeder
heeft sinds een jaar Parkinson.
En hij werkt in Bunnink in het gebouw waar ook de vereniging  zit.
Een kleine wereld. Samen kennen we ook de contactpersoon die bij zijn moeder
komt.
Dan komt er een van de jongens (mannen) bij me en zegt "Wat je hebt weet ik
niet maar ik zie dat je op dit moment gespannen bent :Geef mij je spanning maar ,kunnen we het zo afvoeren.
Het lukte hem niet helemaal maar kwam toch een eind heen.
Gaande weg keerde de rust weer ik had het weer gered ik was weer op de TT
baan .
Onze tent is in de auto gebleven we zijn bij hun ingetrokken .
De hele nacht en de volgende dag ben ik in de gaten gehouden en was ik als
het ware geadopteerd door de groep. Kreeg de beste plaats voor in de tent .

Kun je zeggen moet dat nu?
Is dat medelijden van de groep?
Ik weet het niet maakt me ook niet uit. Wanneer ik zei dat ik het alleen kon was dat ook goed, maar zo vaak kwam dat niet voor.
Ben nog diverse keren naar boven gedragen door mannen van de groep en door
twee politie mensen die ik om hulp gevraagd heb.
Geen charmant gezicht, maar je komt wel waar je wezen moet.
Er is nog een mogelijkheid om dit alles niet te ondergaan "Gewoon thuisblijven"
Maar ik heb genoten deze dag en daar gaat het om.
Mijn gedachte is mensen kennen de ziekte niet zien een mens die behoorlijk
gehandicapt is bieden hulp aan om dat ze dat kunnen en dat kun je aannemen of je laat dat.
Krijgen misschien een eenzijdige kant van Parkinson te zien maar zien ook een mens die zich niet laat opsluiten door Parkinson en dat nemen ze mee.
Gegroet door de motormuis.