Hallo allemaal,

Regelmatig lees ik iets over sombere en of moeilijke verhalen of niet teveel met Parkinson te maken willen hebben.
Wat ik mij afvraag is wat zijn dan de moeilijke verhalen? Wie schrijft ze ....hoe kan ik ze herkennen of zijn ze juist niet te herkennen.....hoor ik er ook bij?
Als dat zo is dan spijt mij dat voor degene die er  somber van wordt maar mij lucht het in ieder geval op.
Als ik weer eens lees van moeilijke verhalen heb ik eerst een gevoel.
Niet meer schrijven want er  zijn mensen die er niet tegen kunnen maar al gauw is dat gevoel weer voorbij en ga ik mijn eigen weg weer.
Hoe is het voor mij om al vanaf  1983 met Parkinson te leven......het wordt steeds zwaarder ,vergt meer strijd ,energie en kracht.
Maar toch ga ik nog naar de sauna ,naai ik nog kleren ,rij nog in de auto,schilder ik nog ,fiets nog zo af en toe.
Maar alles gaat moeilijker ben maar kleine tijden goed  dwz of niet stijf of overbeweeglijk.

Operatie......ik ben zo bang voor het onbekende. Ik weet nooit hoe de toekomst eruit ziet niet met en niet zonder operatie.....dus ik wik en weeg .....zal ik wel zal ik niet......en dat moet ik zelf  beslissen .......en laat dat nu juist 1 van de moeilijkste dingen zijn waar ik mee worstel
Beslissingen nemen.
Trijnie.